Να σου βγαίνει το μάτι

Χρειαζόταν αλλαγή του ενός φακού στα γυαλιά.

• Πήγε σε κατάστημα οπτικών (υποκατάστημα του Βαρδάβα). Νεαρός υπάλληλος δίνει τιμή: 100 ευρώ. Η πελάτισσα, μεγάλης ηλικίας, κάνει την παραγγελία και αφήνει 20 ευρώ προκαταβολή.

• Δέχεται τηλέφωνο στο σπίτι από πιο «υπεύθυνη» υπάλληλο. «Έγινε λάθος, [μπλα, μπλα] η τιμή είναι 200 ευρώ». Η πελάτισσα το δέχεται με βαριά καρδιά.

• Κι άλλο τηλεφώνημα: η κατασκευάστρια εταιρεία έχει αλλάξει τη σειρά των φακών της. Αναγκαστικά θα πρέπει να αλλαχτούν και οι δύο.

• Η πελάτισσα πάει στο κατάστημα για να ενημερωθεί για το τι τελικά ισχύει. Τηλεφωνεί η υπεύθυνη στην εταιρεία των φακών. Ανακοινώνει την τιμή: 280 ευρώ, «γιατί σας κάνουμε και 50% έκπτωση!»

• Μόλις η πελάτισσα γυρίζει σπίτι, δέχεται νέο τηλεφώνημα! «Η υπάλληλος της κατασκευάστριας εταιρείας έκανε λάθος. Οι φακοί κοστίζουν 380 ευρώ». Έξαλλη η γηραιά κυρία διαμαρτύρεται. Ακούει (και) το εξής: «Μα σας κάνουμε και 40% έκπτωση»! Η πελάτισσα, έτοιμη για το εγκεφαλικό, λέει πως είναι πρόθυμη να πληρώσει έως 330 ευρώ και όχι παραπάνω. Η υπάλληλος του Βαρδάβα της λέει πως πρέπει να ρωτήσει στο λογιστήριο και θα απαντήσει.

• Τη επόμενη ημέρα (Σάββατο) η πελάτισσα τηλεφωνεί στο κατάστημα -έχει ήδη χάσει πολλές μέρες χωρίς σωστά γυαλιά, βιάζεται. Ο νεαρός υπάλληλος της λέει άλλα αντί άλλων (δεν είναι ενήμερος για τις εξελίξεις). Ρωτάει την υπεύθυνη. Τελικά απαντά πως το λογιστήριο είναι κλειστό τα Σάββατα και θα ξέρει από βδομάδα.

-Πότε, από βδομάδα;
-Μα… την Δευτέρα.
-Την Δευτέρα;
-Την Δευτέρα!
-Η Δευτέρα είναι Καθαρά Δευτέρα!
-Εεε… την Τρίτη!

Η παραγγελία ακυρώνεται. Η κυρία εξυπηρετήθηκε θαυμάσια και γρήγορα σε άλλο οπτικό οίκο (στον Καπώλη, στην Κάνιγγος).
Δεν ξέρω τι να πρωτοσχολιάσω! Τα παραπάνω αγγίζουν τα όρια της παράνοιας. Δεν καταλαβαίνω πώς μπορείς να ταλαιπωρείς τόσο έναν άνθρωπο που έκανε το λάθος να περάσει την πόρτα του καταστήματός σου. Και πώς επιμένεις να φορτώσεις σ’ αυτόν το κόστος των δικών σου συνεχόμενων λαθών.

ΥΓ: Λίγες μέρες μετά, η κυρία πάει στον Βαρδάβα για να πάρει πίσω την προκαταβολή. Ο νεαρός υπάλληλος, «λυπάται πολύ» αλλά δεν μπορεί να τις τα δώσει: «Αχ, δεν τηλεφωνούσατε να κλείσουμε ραντεβού με το λογιστήριο…!».
Η κυρία, θυμωμένη, του εξηγεί πως δεν φεύγει αν δεν πάρει τα λεφτά ΤΗΣ πίσω. Ο τύπος κάνει δυο-τρία τηλέφωνα, κάτι μουρμουρητά και σου-ξου-μου, και -τελικά- της τα δίνει. Χυδαιότητες…

Η ανθισμένη ευρουλιά

Ακόμα θυμάμαι σαν αστείο την φορά που εξυπηρετήθηκα στη Citibank και ένας -ευγενέστατος- υπάλληλος μου έδειξε το γραφείο στο οποίο έπρεπε να απευθυνθώ λέγοντας μου «Περάστε στην πλατφόρμα»! Ίσως το εταιρικό jargon να εννοούσε «πλατφόρμα εξυπηρέτησης» που θα μετέτρεπε την συνδιαλλαγή μου σε «εμπειρία» και ό,τι άλλο εφεύρημα (υποτίθεται πως) θα μας εντυπωσιάσει. Αναρωτιέμαι πόσοι υπεύθυνοι για τέτοιες αποφάσεις κατανοούν το ό,τι η δυσπιστία μας χτυπάει κόκκινο κάθε φορά που αντιμετωπίζουμε αυτές τις φραστικές χαζομάρες.Μόλις έμαθα πως η ίδια τράπεζα -πολύ πιθανόν και άλλες, δεν ξέρω!- ανακάλυψε τις χαρές της άνοιξης! Δείτε αυτό το post του Ανέστη και γελάστε (ή κλάψτε).

Η τιμή, τιμή δεν έχει

Μόλις είδα αυτό το post του johnniebegood. Δεν μπορώ να μιλήσω για την αυθεντικότητα της ταμπέλας στην φωτογραφία. Φοβάμαι, όμως, πως δεν πρόκειται για πλαστή.

Mpouligator καπούτ;

Ένας καλός aggregator, πολύτιμος για τον ελληνικό χώρο, ο mpouligator, δεν δίνει σημεία ζωής. Ελπίζω να μην είναι οριστικό το κλείσιμο και σύντομα να συνεχίσει να μας ενημερώνει ανανεωμένος. Ήταν καλή και λιτή δουλειά, και πολλοί θα λυπηθούν αν σταματήσει.

Λεπτομέρειες

Είναι περίεργο πως κάποιες φορές μπορεί να σε ενοχλήσουν τα πιο μικρά πράγματα. Κάποια ζευγάρια αθλητικές κάλτσες της Adidas, ας πούμε, που τις φοράς και γεμίζουν τα πόδια σου χνούδια. Πραγματικά, δεν έγινε και τίποτα. Όμως τέτοια ποιότητα βρίσκεις και στη λαϊκή, χωρίς λογότυπους και διαφημιστικά φρου φρου κι αρώματα. Αν είναι να βάζεις το πολυδιαφημισμένο όνομά σου σε κάτι, ας είναι της προκοπής, βρε αδερφέ. Για κάλτσες μιλάμε, όχι για δορυφόρους. Δύσκολο είναι;
(Πάντως, για να πω την αλήθεια, τα παπούτσια της Adidas δεν με έχουν απογοητεύσει ως τώρα).

Ανακύκλωση και αναποδιές

Πριν ένα χρόνο χρειάστηκε να ξεφορτωθώ την παλιά μου CRT οθόνη που είχε φάει τα ψωμιά της. Είχα διαβάσει για τη δυνατότητα ανακύκλωσης ηλεκτρικών συσκευών και αποφάσισα πως θα ήταν ντροπή να πετάξω την οθόνη μου στα σκουπίδια αφού αξιώθηκε και η χώρα μου να παρέχει αυτή τη δυνατότητα. Βρήκα την σελίδα της ανακύκλωσης συσκευών, τηλεφώνησα στο 195 και μίλησα με μια ευγενέστατη τηλεφωνήτρια που πήρε τα στοιχεία μου και μου υποσχέθηκε πως σε δυο μέρες θα επικοινωνήσει μαζί μου το τμήμα περισυλλογής. Εκεί τέλειωσε ο πολιτισμός.

Πέρασε μια εβδομάδα μέχρι να με πάρουν από την περισυλλογή. Μου μίλησε κάποιος με το μονίμως τσαντισμένο ύφος που έχουν κάποιοι από το εργατικό δυναμικό του Δημοσίου. Δεν είχε μπροστά του κανένα από τα στοιχεία που είχα ήδη δώσει (και… με μάλωσε γι αυτό). Τα ξαναέδωσα. Έπρεπε να αφήσω την οθόνη μπροστά από την είσοδο της πολυκατοικίας μου και θα περάσουν να την πάρουν τρεις μέρες αργότερα, ανάμεσα στις 3 και στις 6 το απόγευμα. Την σωστή ώρα έβαλα την οθόνη εκεί που είπαμε. Όχι στο μικρό πεζοδρόμιο, για να μην το κλείσω, αλλά στη μικροσκοπική αυλή της πολυκατοικίας, σε εμφανέστατο σημείο, με κολλημένο μεγάλο σημείωμα πως είναι για την ανακύκλωση. Στις 5 έφυγα για τη δουλειά μου (η παρουσία μου δεν χρειαζόταν, όπως είχα πληροφορηθεί).

Στις 2 τα χαράματα που επέστρεψα, η οθόνη ήταν εκεί που την άφησα. Την κουβάλησα στο διαμέρισμα (και ήταν και βαριά η άτιμη!) και την επόμενη την άφησα δίπλα στον κάδο σκουπιδιών. Κάποιος καλός σκουπιδιάρης -όρος που θεωρώ τιμή για όσους κάνουν αυτή την δύσκολη και ανεκτίμητη εργασία- την πήρε. Από την ανακύκλωση κανένα νεότερο. Δεν τους τηλεφώνησα. Δεν ήθελα να ψάχνω από τηλέφωνο σε τηλέφωνο για να καταλήξω σε κάποιον οδηγό που θα μου έλεγε πως «Ήρθαμε, κύριος, αλλά δεν είχες αφήσει τίποτα και δεν ξέρω τι μου λες».

Όταν χρειαστεί θα ξαναπροσπαθήσω. Μάλλον θα είναι πιο οργανωμένοι τώρα και αξίζει να συμμετέχουμε σε μια τέτοια προσπάθεια. Δεν παίρνουν μόνο ογκώδη πράγματα αλλά και μικρά. Για τα ογκώδη, όμως, είναι πολύ σημαντικό να λειτουργεί σωστά μια τέτοια εταιρία. Είναι αίσχος να έχουμε ψυγεία και κουζίνες να σαπίζουν στους δρόμους μας. Η πρώτη επαφή που είχα, όμως, ήταν απαράδεκτη. Μου θύμισε πολύ καλά σε ποια χώρα ζω. Και πόσο οφείλω να αγωνιστώ σαν πολίτης για να πετύχουμε τα αυτονόητα.

Η Ανακύκλωση Συσκευών Α.Ε. δίνει όλες τις απαραίτητες πληροφορίες και για οικιακές συσκευές και για εταιρικές. Νομίζω πως υπάρχουν και συμβεβλημένα καταστήματα με ηλεκτρικά είδη που δέχονται συσκευές προς ανακύκλωση. Ας το ψάξουμε. Αξίζει.

Κρυμμένες δυνατότητες

Μόλις διάβασα κάποιες πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις του Μανώλη Ανδριωτάκη για μια στάση που -υπό προϋποθέσεις- μπορεί να είναι εργαλείο στα χέρια του καταναλωτή: το καταναλωτικό μποϊκοτάζ. Στην ουσία, πρόκειται για συλλογική και οργανωμένη εκδοχή αποφάσεων που συχνά παίρνουμε ως καταναλωτές (τη σιχαίνομαι αυτή τη λέξη, αλλά τι να κάνεις…). Είναι καλό να έχουμε στο νου μας και αυτό τον τρόπο μαζικής αντίδρασης. Είναι λίγο ακραία μέθοδος και με αμφισβητούμενα αποτελέσματα. Σε κάνει, όμως, να σκεφτείς τις δυνατότητες που έχουμε ως πολίτες. Και να ανακαλύψεις κι άλλους τρόπους (όπως ένα μπλογκ σαν το Emporium, ας πούμε!).

Ξυπνήστε!

Μια απρόσεκτη κίνηση και το παλιό, έμπιστο ξυπνητήρι μου έγινε παρελθόν! Επειδή δεν θέλω να έχω δίπλα στο κεφάλι μου κινητό, έπρεπε να βρω ξυπνητήρι την ίδια κι όλας μέρα. Τα σούπερ-ντούπερ διαστημικά ξυπνητήρια με ράδιο/CD/mp3/GPS/καφετιέρα απορρίπτονται: στις πιο πολλές περιοχές της Αθήνας -και στην δική μου- οι μικροδιακοπές ρεύματος δεν είναι σπάνιο πράγμα και την έχω πατήσει στο παρελθόν. Χρειάζομαι κάτι με μπαταρία. Κατά προτίμηση με φωτάκι και, φυσικά, snooze (η χαρά του τεμπέλη!). «Τίποτα δύσκολο» είπα ο αφελής…

Η «Επιχείρηση Ξυπνητήρι» ξεκίνησε με μια βόλτα στο internet. Βρήκα όλα όσα δεν ήθελα: το τραγούδι του Χουζούρη (πολλάκις), πώς λένε το ξυπνητήρι στα ποντιακά, άπειρες κενές σελίδες, sites που αναιρούν τον λόγο ύπαρξής τους, ένα σταθερό τηλέφωνο Phillips (άβυσσος τα keywords του ανθρώπου…), ανέκδοτα με ξανθιές και κάποια e-shop τα οποία δεν προτίμησα γιατί ήθελα να πάρω κάτι άμεσα. Α, και το oroloi.gr, που δεν έχει ξυπνητήρια αλλά μπορεί να σας ενδιαφέρει γιατί έχει μεγάλη ποικιλία σε ρολόγια χειρός. Ή, μάλλον, «ωρολόγια» χειρός, αφού το site μας λέει πως πρόκειται για «Το πληρέστερο ηλεκτρονικό κατάστημα Ωρολογιών στις καλύτερες τιμές.». Αφού, λοιπόν, μαθαίνω πως η καθαρεύουσα και τα κεφαλαία ανεβάζουν την ποιότητα του προϊόντος, σταματώ το ψάξιμο. Είχα καταλάβει πως, για τα δεδομένα του ελληνικού internet, έψαχνα κάτι τρομερά σπάνιο!

Βόλτα στην αγορά της γειτονιάς, λοιπόν, και το δεύτερο σκέλος της «Επιχείρησης Ξυπνητήρι» πάει το ίδιο άσχημα με το πρώτο. Τα ρολογάδικα θεωρούν πολύ φτηνιάρικο το είδος για να το προσφέρουν. Τα μαγαζιά με είδη δώρων διαθέτουν ένα-δυο παλιομοδίτικα (με κουδούνες που ξυπνάνε το οικοδομικό τετράγωνο) και ζωγραφιστό τον Γκούφη ή γραμμένες ευχές για τον μπαμπά μου στα γαλλικά. Μόνη λύση: το ακαθόριστo (πλην όμως χρήσιμο) μαγαζάκι της γειτονιάς με τα φωτιστικά και τα αγνώστου ταυτότητας ηλεκτρικά μικρο-είδη. Βρήκα δύο (2) ξυπνητήρια, εξίσου άθλια και αγόρασα το μικρότερο. Μάρκας Era, κυρίες και κύριοι -μη ρωτάτε, δεν θέλω να ξέρω!

Έρχομαι σπίτι, γυρνάω την άβολη ροδίτσα στις οκτώ παρά είκοσι και (τα-ντάμ!) το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπά στις επτά και πέντε! Είμαι σίγουρος πως η μοίρα με τιμωρεί για κάποια ανοησία που έκανα. Αν κάποιος καλός αναγνώστης ξέρει κανένα μαγαζί με όμορφα, πρακτικά ξυπνητήρια που να λειτουργούν, θα μου κάνει τη χάρη να με ενημερώσει;

Καλλυντικά με γεύση σοκολάτα

Ήρθε η κυρά μου χαμογελαστή από ένα Hondos Center. Πέρα από τα διάφορα καλούδια που ψώνισε, μου δείχνει μια σοκολάτα που η κυρία του ταμείου έβαλε στην τσάντα της σαν αποχαιρετιστήριο δωράκι. Και θυμήθηκα τις παλιές ιστορίες από τα πρώτα χρόνια των αδελφών (αν δεν κάνω λάθος) Χόντων. Τότε που πουλούσαν σαπούνια, οδοντόβουρτσες και άλλα είδη ανάγκης, από ένα μαγαζάκι-τρύπα. Τις φτηνές τιμές και την χωρίς κουβέντα αλλαγή τυχόν προϊόντων που δεν ικανοποίησαν τον πελάτη. Το πώς -ακόμα κι όταν τα μαγαζιά άρχισαν να πληθαίνουν- μόλις αναγνώριζαν παλιό πελάτη κάθονταν οι ίδιοι στο ταμείο και αφαιρούσαν… ασύστολα από το πληρωτέο ποσό.

Εκτός από την τύχη και τη σκληρή δουλειά φαίνεται να υπάρχουν και τέτοιοι, πιο ανθρώπινοι λόγοι πίσω από την ιστορία της επιτυχίας τους. Πρακτικές προσφοράς, καλής διάθεσης και μακρόχρονων σχέσεων. Και δεν μπορώ παρά να συγκρίνω στο μυαλό μου το χαμόγελο που είδα σήμερα με την άσχημη διάθεση που μας άφησε μια άλλη εμπειρία.

Fresh-κο και γλυκό

Δεν έχω περάσει από πολλά καταστήματα των ζαχαροπλαστείων Fresh. Δεν γνωρίζω αν η εξυπηρέτηση βρίσκεται σε όλα στο ίδιο επίπεδο (τα γλυκά είναι, φαντάζομαι, παντού εξαιρετικά). Έχω, όμως, τις καλύτερες εντυπώσεις από την ευγένεια και την απλότητα με την οποία προσφέρουν γλυκάκι μόλις περνάς την πόρτα τους.
Έχουν φερθεί θαυμάσια και στα πιο δύσκολα. Ανέλαβαν να παραδώσουν σε δύσκολο σημείο της Αθήνας μια παραγγελία γλυκών για γάμο, για να είναι ολόφρεσκα. Το πρότειναν οι ίδιοι, δεν υπήρξε η παραμικρή οικονομική επιβάρυνση (χωρίς να πρόκειται για ακριβή παραγγελία), η παράδοση έγινε στην ώρα της και με ευγένεια. Οτιδήποτε ακούω γι αυτούς μου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις. Ελπίζω αυτό να ισχύει σε όλη την αλυσίδα των Fresh.
Και, ναι, τα γλυκά τους είναι στ’αλήθεια εξαιρετικά.

—————————————————

UPDATE:

Μόλις με ενημέρωσε η νύφη του εν λόγω γάμου πως οι ίδιοι οι άνθρωποι του Fresh πρότειναν να πληρωθούν μετά τον γάμο, όποτε βολεύει το ζευγάρι. Δεν συναντάς συχνά τέτοια συμπεριφορά.