Καλλυντικά με γεύση σοκολάτα

Ήρθε η κυρά μου χαμογελαστή από ένα Hondos Center. Πέρα από τα διάφορα καλούδια που ψώνισε, μου δείχνει μια σοκολάτα που η κυρία του ταμείου έβαλε στην τσάντα της σαν αποχαιρετιστήριο δωράκι. Και θυμήθηκα τις παλιές ιστορίες από τα πρώτα χρόνια των αδελφών (αν δεν κάνω λάθος) Χόντων. Τότε που πουλούσαν σαπούνια, οδοντόβουρτσες και άλλα είδη ανάγκης, από ένα μαγαζάκι-τρύπα. Τις φτηνές τιμές και την χωρίς κουβέντα αλλαγή τυχόν προϊόντων που δεν ικανοποίησαν τον πελάτη. Το πώς -ακόμα κι όταν τα μαγαζιά άρχισαν να πληθαίνουν- μόλις αναγνώριζαν παλιό πελάτη κάθονταν οι ίδιοι στο ταμείο και αφαιρούσαν… ασύστολα από το πληρωτέο ποσό.

Εκτός από την τύχη και τη σκληρή δουλειά φαίνεται να υπάρχουν και τέτοιοι, πιο ανθρώπινοι λόγοι πίσω από την ιστορία της επιτυχίας τους. Πρακτικές προσφοράς, καλής διάθεσης και μακρόχρονων σχέσεων. Και δεν μπορώ παρά να συγκρίνω στο μυαλό μου το χαμόγελο που είδα σήμερα με την άσχημη διάθεση που μας άφησε μια άλλη εμπειρία.

Fresh-κο και γλυκό

Δεν έχω περάσει από πολλά καταστήματα των ζαχαροπλαστείων Fresh. Δεν γνωρίζω αν η εξυπηρέτηση βρίσκεται σε όλα στο ίδιο επίπεδο (τα γλυκά είναι, φαντάζομαι, παντού εξαιρετικά). Έχω, όμως, τις καλύτερες εντυπώσεις από την ευγένεια και την απλότητα με την οποία προσφέρουν γλυκάκι μόλις περνάς την πόρτα τους.
Έχουν φερθεί θαυμάσια και στα πιο δύσκολα. Ανέλαβαν να παραδώσουν σε δύσκολο σημείο της Αθήνας μια παραγγελία γλυκών για γάμο, για να είναι ολόφρεσκα. Το πρότειναν οι ίδιοι, δεν υπήρξε η παραμικρή οικονομική επιβάρυνση (χωρίς να πρόκειται για ακριβή παραγγελία), η παράδοση έγινε στην ώρα της και με ευγένεια. Οτιδήποτε ακούω γι αυτούς μου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις. Ελπίζω αυτό να ισχύει σε όλη την αλυσίδα των Fresh.
Και, ναι, τα γλυκά τους είναι στ’αλήθεια εξαιρετικά.

—————————————————

UPDATE:

Μόλις με ενημέρωσε η νύφη του εν λόγω γάμου πως οι ίδιοι οι άνθρωποι του Fresh πρότειναν να πληρωθούν μετά τον γάμο, όποτε βολεύει το ζευγάρι. Δεν συναντάς συχνά τέτοια συμπεριφορά.

Η θεωρία του Ντόμινο

Ο καλός φίλος (και εξαίρετος illustrator) Grimace μου έστειλε στο mail κάτι για το Emporium. Αντί να το… μεταφράσω, το αφήνω με τα δικά του λόγια:

Tην Τετάρτη το βράδυ (και ενώ δεν είχαμε ίντερνετ, χα!) είπαμε να πάρουμε πιτσούλες. Πήραμε. Μας είπαν 30-40 λεπτά. Ήρθαν μετά από μία ώρα και 10 λεπτά τουλάχιστον. Δεν πολυσυμβαίνει αυτό με την Domino’s, θα έλεγα μάλιστα ότι τις περισσότερες φορές μας λένε έναν χρόνο Α και έρχονται Α – 5, ή -10 λεπτά. ΟΚ, αυτή τη φορά το μάμησαν λίγο. Παίρνοντας τα κουτάκια στην κουζίνα και σκεπτόμενος τι τραβάνε οι ταλαίπωροι οι διανομείς (και πως ποτέ πια δεν μπορώ να τους κατηγορήσω για τίποτα) βλέπω ένα κουπονάκι να κάθεται παρέα με την απόδειξή μας και τον καινουριο κατάλογο. I mean, fuck the corporate world αλλά η εντύπωση που μου έκανε ήταν πάρα πολύ καλή. Πάντα γούσταρα Domino’s και μ’ άρεσε να το λέω. Τώρα γουστάρω λίγο παραπάνω κι ας ήταν η πίτσα λίγο ψόφια. Δεν με πολυένοιαξε που άργησαν ούτως ή άλλως, αλλά μετά την εικόνα του Grey να μου κλείνει το μάτι με νόημα, το χάρηκα κιόλας λίγο. Κοίτα το, παίξε μαζί του, πέτα το, απλώς είπα να το μοιραστώ.

Αφορά, βεβαίως, την Domino’s Pizza, και δείχνει άμεσα πως μπορεί να χειριστεί κανείς μια άτυχη στιγμή ή μια ταλαιπωρία και να την κάνει να δουλέψει υπέρ του. Την παραδέχεται με χιούμορ, ζητά συγνώμη, προσφέρει κάτι για το καλό -έστω και ελάχιστο. Δεν χρειάζεται κάτι εξεζητημένο για να σε κερδίσει.

Το δισκάδικο, αλλιώς

Ανεβαίνοντας την Κηφισίας, στο ύψος των Αμπελοκήπων και λίγο μετά την Αγ. Τριάδα, βλέπεις μια ταμπέλα στο ισόγειο πολυκατοικίας που λέει «Το Δισκάδικο». Αν οι μουσικές σου επιλογές περιορίζονται στις επιτυχίες της εποχής, μην κάνεις τον κόπο να μπεις. Αν, όμως, θέλεις κάτι παραπάνω, τότε ήρθες στο σωστό μέρος.

Πρώτον, το μαγαζί -πιστό στο όνομά του- έχει ενδιαφέρουσα συλλογή από παλιά βινύλια για τους γνώστες. Δεύτερο, και σημαντικότερο, ο ιδιοκτήτης έχει μεράκι και γνώσεις. Αν ρωτήσεις, θα σου δώσει πληροφορίες για μουσικές που έψαχνες χρόνια, θα προτείνει πράγματα με ενδιαφέρον, θα ψάξει -και κάποιες φορές θα βρει για σένα- άλμπουμ που έχουν αποσυρθεί και δεν τα βρίσκεις πουθενά. Με εξέπληξε όταν, μετά από ερώτησή μου για κάποιον καλλιτέχνη, άνοιξε CD για να το ακούσω! Κάτι που μόνο σε ταινίες με παλιά δισκάδικα έχω πετύχει…
Δεν θα βρεις τα άπειρα CD στα ράφια (όσα σου επιτρέψει να χαζέψεις ο γάτος που ξαπλώνει αυτοκρατορικά πάνω τους) αλλά θα βρεις ενδιαφέροντα πράγματα, κάποια σπάνια. Πιθανόν να πετύχεις και μια καλή συζήτηση μεταξύ των θαμώνων του καταστήματος για μουσικά θέματα που δεν έβαζε ο νους σου: έτσι έμαθα πως η Ima Sumac έχει βγάλει και ενδιαφέρον hard rock άλμπουμ στις αρχές του ‘70! Αν αγοράσεις, πολύ πιθανόν να αντιληφθείς μια μικρή έκπτωση -που δεν θα σου ανακοινωθεί καν.

Συνοψίζοντας:
Αυτός ο μικρός χώρος κρύβει πλούτο ακουσμάτων και γνώσεων, πολύ αγάπη για το αντικείμενο, απλή συμπεριφορά που σου γεννά εμπιστοσύνη και εμπορική τακτική που δεν προδίδει την εμπιστοσύνη αυτή. Έχει χαρακτήρα και πρόσωπο. Στην εποχή των εύκολων downloads και των απρόσωπων πολυκαταστημάτων, αυτό είναι σπάνια πολυτέλεια. Και θα με κάνει να το επισκέπτομαι ξανά και ξανά.

Μικρές ανάγκες

Τον βλέπω κάθε μέρα στο πόστο του. Καθημερινές, Κυριακές, αργίες. Εξυπηρετεί με ευγένεια, κόβει το μάτι του, ξέρει τι παίρνεις συνήθως και μπορεί να το κρατήσει μέχρι να φανείς. Διαθέτει και προϊόντα που δεν θα περίμενες για να μπορεί να δώσει λύση σε μια έκτακτη ανάγκη. Ανάμεσα στους πολλούς ανταγωνιστές του, ξέρω πως θα κάνω προσπάθεια να αγοράσω απ’αυτόν ακόμα κι όταν η ώρα ή ο δρόμος δεν βολεύουν. Μια καλημέρα ή λίγη ψιλοκουβέντα θα ξεθολώσει το μυαλό και τον δυο μας.
Είναι απλό: αν έχεις σωστό ψιλικατζή ή περιπτερά δεν τον αλλάζεις. Και δεν θα’πρεπε. Σε τούτες τις μικροαγορές της ημέρας βρίσκεται το γράσο που κάνει τη μηχανή μας να δουλεύει λίγο καλύτερα. Και ανακαλύπτεις πως η απλή, πρόσωπο με πρόσωπο, εμπορική επαφή και σχέση δεν είναι καθόλου απλή. Είναι ένα μικρό δώρο εμπιστοσύνης και αποτελεσματικότητας. Ο άνθρωπος που χτίζει τέτοια σχέση το κάνει με κόπο, ατέλειωτες ώρες και -συχνά- μικρό κέρδος. Και τον σέβομαι ιδιαίτερα.

Το ελπιδοφόρο σουβλάκι

Έμαθα για ένα σουβλατζίδικο στην περιοχή Ελληνορώσων (Αθήνα), με την επωνυμία «Ο μέρμυγκας», που φέρνει σε κάθε παραγγελία για το σπίτι ένα προσυμπληρωμένο Joker! Ένα τέτοιο εύρημα δεν βοηθά αν δεν έχεις καλό προϊόν. Αν, όμως, έχεις… τότε στέλνεις στο σπίτι του γείτονα, εκτός από το προϊόν σου, μια μικρή έκπληξη, ένα χαμόγελο. Μια χειρονομία με μικρό κόστος που δείχνει πως κάποιος νοιάστηκε για την δουλειά και τον πελάτη του.
(Φτάνει νά’ναι και το σουβλάκι καλό, μάστορα, έτσι; Αλλιώς δεν μασάμε!)
Μέχρι να δοκιμάσει κάποιος και να μου πει, ορίστε κι ένα σουβλάκι που σίγουρα δεν περιμένατε.

Ωραίο είναι, θα το πάρω!

Είναι περίεργο να μπαίνεις σε ιστοσελίδα αλυσίδας καταστημάτων που διατηρεί e-shop και να καλείσαι να αγοράσεις προϊόντα online χωρίς να τα βλέπεις.
Ή να βλέπεις αυτό και να νομίζει κάποιος πως υπάρχει πιθανότητα να δώσεις 836 ευρώ για να το αποκτήσεις.
Όσο οι μεγάλες ελληνικές εταιρίες αντιμετωπίζουν έτσι την αγορά τόσο εντονότερη θα γίνεται η προτίμηση του κοινού σε μικρότερους ή και ξένους ανταγωνιστές. Πάντως, το mp3 player που έψαχνα το βρήκα σε ελληνική επιχείρηση. Σε ένα μικρό κατάστημα που δεν βασίζεται στις επί τόπου αγορές, αλλά με site που δίνει και τη δυνατότητα να εξυπηρετηθείς και να πάρεις πληροφορίες άμεσα μέσω live chat. Δυνατότητα που χρησιμοποίησα και έμεινα ευχαριστημένος. Και που θα χαρώ να δω σε περισσότερα e-shops.

Στο supermarket

Όσες φορές έχω βρεθεί στο supermarket ΑΒ Βασιλόπουλος στο Νέο Ψυχικό, με έχουν εντυπωσιάσει δύο πράγματα:

1. Η απίστευτη αγένεια λίγων κακομαθημένων πελατών που θεωρούν τους εργαζόμενους σκλάβους -και τους υπόλοιπους πελάτες εμπόδια. Δεν νομίζω πως έχω ξανασυναντήσει τόσο κομπλεξική συμπεριφορά. Ορισμένοι από τους ευκατάστατους περίοικους έχουν, φαίνεται, σοβαρό πρόβλημα κοινωνικοποίησης.
2. Η αξιοπρεπής ηρεμία και υπομονή με την οποία αντιμετωπίζουν τέτοια φαινόμενα οι υπάλληλοι. Από τις ευγενέστερες ομάδες εργαζομένων που έχω δει -και μάλιστα αντιμέτωπους με καταστάσεις σαν τις παραπάνω.

Άραγε με τι στομάχι γυρνούν σπίτι τους αυτοί οι άνθρωποι; Ελπίζω να εκτιμώνται όπως τους αξίζει.