Πρόβλημα με Kaspersky και Blogspot

Φαίνεται πως το τελευταίο update του γνωστού (και καλού) αντι-υϊκού Kaspersky αποφάσισε να βάλει σε μπελάδες τους φίλους που διατηρούν blog στο blogspot, κι εμάς που τους διαβάζουμε! Η προσπάθεια να μπεις στις περισσότερες -αν όχι όλες- τις σελίδες που καταλήγουν σε blogspot.com πυροδοτεί ένα μήνυμα, που συνοδεύεται από τον γνωστό… Καρσπέρσκειο ήχου κινδύνου που σου κόβει τη χολή! Το μήνυμα, όπως βλέπετε και στην εικόνα, αναγνωρίζει τις σελίδες αυτές ως εμπλεκόμενες σε απάτες phishing, κλοπή passwords και PINs.

Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και, ελπίζω, πως το επόμενο update του Kaspersky θα έχει βρει τρόπο να το ξεπεράσει. Δεν φαντάζομαι πως σύσσωμο το blogspot έπεσε θύμα των crackers. Μάλλον πρόκειται για False Positives, έναν λανθασμένο κώδωνα κινδύνου, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι εκατομύρια blogs. Ας μην αμφιβάλουμε για τους φίλους μας, λοιπόν, μέχρι να μάθουμε περισσότερα.

Παρ’ότι το Kaspersky είναι εξαιρετικό αντι-υϊκό (και με έσωσε από τον αποτρόπαιο Νόρτονα!) οφείλω να του βάλω μείον γι αυτό το πάθημα. Πέρα από την αναστάτωση, πολλοί διατηρούν σελίδα στο blogspot για επαγγελματικούς λόγους και αυτή η ιστορία είναι απίστευτα αρνητική για την δουλειά τους. Όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω για την υπόθεση ας ενημερώσει και εμάς.

ΥΓ: Το… “ύποπτο” φιλικό blog της εικόνας αποκρύπτεται από περίεργα μάτια! Προστατεύουμε τα δικαιώματά του μέχρι να αποδειχθεί αθώο.

——————————————————–

UPDATE!

Φαίνεται πως η Kaspersky έλυσε το πρόβλημα μόλις τωρα (Κυριακή 10/2/07, 22:00).

Η τιμή των αδελφών μας στο blogspot έμεινε αμόλυντη!

Εμπόδια στο δρόμο

Είμαι σίγουρος πως το Mazda RX-8 είναι θαυμάσιο αυτοκίνητο. Ο ειδικός τύπος επαινεί τον βραβευμένο -τύπου Wankel- κινητήρα του, την εξαιρετική οδική του συμπεριφορά, τον σπορ χαρακτήρα και την επιθετική εμφάνιση. Δεν είναι φτηνό αυτοκίνητο αλλά είναι προσιτό, αν λάβει κανείς υπόψη αυτά που προσφέρει.
Καταλαβαίνω, επίσης, πως ένα σπορ αυτοκίνητο που ξεχωρίζει, αξίζει -και πρέπει- να προωθηθεί με πιο προκλητικό τρόπο απ’ότι κάποιο ηπιότερο όχημα που δεν ξεσηκώνει την αδρεναλίνη. Δεν είμαι, καν, φίλος, της politically correct προσέγγισης στη διαφήμιση: μ’αρέσουν τα κοφτερά πράγματα, που δείχνουν δημιουργικότητα και τσαμπουκά. Αλλά, κάθε φορά που βλέπω το σλόγκαν που συνοδεύει το αυτοκίνητο, με ενοχλεί.
Με ενοχλεί, γιατί δεν νιώθω την (υποτίθεται έξυπνη) υπερβολή του. Δεν τη βρίσκω έξυπνη γιατί στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν είναι υπερβολή. Είναι ακριβώς ο άθλιος τρόπος που αντιμετωπίζουν κάποιοι ασυνείδητοι οδηγοί τους υπόλοιπους στον δρόμο. Είναι ακριβώς η ανόητη νοοτροπία των ανθρώπων που έχουν μεγάλη ιδέα για τις ικανότητές τους και για το αυτοκίνητό τους και οδηγούν άσχημα και επικίνδυνα.
Πιστεύω πως η Mazda δεν θέλει να ταυτιστεί το RX-8 με τέτοιους οδηγούς. Θέλει να δείξει τη δύναμη, τις δυνατότητες και την ομορφιά του αυτοκινήτου της. Όμως μου αφήνει την αίσθηση πως απευθύνεται σ’αυτούς και τους προτείνει το αμάξι της σαν το εργαλείο που θα ικανοποιήσει τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου τους.
Αν θυμηθούμε πως ο αριθμός των νεκρών από αυτοκινητιστικά στη χώρα μας είναι ιλιγγιώδης, το σλόγκαν παύει να ακούγεται «αντρίκιο» και μετατρέπεται σε, τουλάχιστον, κακόγουστο. Από την δική μου οπτική. Αναρωτιέμαι πώς το βλέπετε εσείς.

Η θεωρία του Ντόμινο

Ο καλός φίλος (και εξαίρετος illustrator) Grimace μου έστειλε στο mail κάτι για το Emporium. Αντί να το… μεταφράσω, το αφήνω με τα δικά του λόγια:

Tην Τετάρτη το βράδυ (και ενώ δεν είχαμε ίντερνετ, χα!) είπαμε να πάρουμε πιτσούλες. Πήραμε. Μας είπαν 30-40 λεπτά. Ήρθαν μετά από μία ώρα και 10 λεπτά τουλάχιστον. Δεν πολυσυμβαίνει αυτό με την Domino’s, θα έλεγα μάλιστα ότι τις περισσότερες φορές μας λένε έναν χρόνο Α και έρχονται Α – 5, ή -10 λεπτά. ΟΚ, αυτή τη φορά το μάμησαν λίγο. Παίρνοντας τα κουτάκια στην κουζίνα και σκεπτόμενος τι τραβάνε οι ταλαίπωροι οι διανομείς (και πως ποτέ πια δεν μπορώ να τους κατηγορήσω για τίποτα) βλέπω ένα κουπονάκι να κάθεται παρέα με την απόδειξή μας και τον καινουριο κατάλογο. I mean, fuck the corporate world αλλά η εντύπωση που μου έκανε ήταν πάρα πολύ καλή. Πάντα γούσταρα Domino’s και μ’ άρεσε να το λέω. Τώρα γουστάρω λίγο παραπάνω κι ας ήταν η πίτσα λίγο ψόφια. Δεν με πολυένοιαξε που άργησαν ούτως ή άλλως, αλλά μετά την εικόνα του Grey να μου κλείνει το μάτι με νόημα, το χάρηκα κιόλας λίγο. Κοίτα το, παίξε μαζί του, πέτα το, απλώς είπα να το μοιραστώ.

Αφορά, βεβαίως, την Domino’s Pizza, και δείχνει άμεσα πως μπορεί να χειριστεί κανείς μια άτυχη στιγμή ή μια ταλαιπωρία και να την κάνει να δουλέψει υπέρ του. Την παραδέχεται με χιούμορ, ζητά συγνώμη, προσφέρει κάτι για το καλό -έστω και ελάχιστο. Δεν χρειάζεται κάτι εξεζητημένο για να σε κερδίσει.

Το δισκάδικο, αλλιώς

Ανεβαίνοντας την Κηφισίας, στο ύψος των Αμπελοκήπων και λίγο μετά την Αγ. Τριάδα, βλέπεις μια ταμπέλα στο ισόγειο πολυκατοικίας που λέει «Το Δισκάδικο». Αν οι μουσικές σου επιλογές περιορίζονται στις επιτυχίες της εποχής, μην κάνεις τον κόπο να μπεις. Αν, όμως, θέλεις κάτι παραπάνω, τότε ήρθες στο σωστό μέρος.

Πρώτον, το μαγαζί -πιστό στο όνομά του- έχει ενδιαφέρουσα συλλογή από παλιά βινύλια για τους γνώστες. Δεύτερο, και σημαντικότερο, ο ιδιοκτήτης έχει μεράκι και γνώσεις. Αν ρωτήσεις, θα σου δώσει πληροφορίες για μουσικές που έψαχνες χρόνια, θα προτείνει πράγματα με ενδιαφέρον, θα ψάξει -και κάποιες φορές θα βρει για σένα- άλμπουμ που έχουν αποσυρθεί και δεν τα βρίσκεις πουθενά. Με εξέπληξε όταν, μετά από ερώτησή μου για κάποιον καλλιτέχνη, άνοιξε CD για να το ακούσω! Κάτι που μόνο σε ταινίες με παλιά δισκάδικα έχω πετύχει…
Δεν θα βρεις τα άπειρα CD στα ράφια (όσα σου επιτρέψει να χαζέψεις ο γάτος που ξαπλώνει αυτοκρατορικά πάνω τους) αλλά θα βρεις ενδιαφέροντα πράγματα, κάποια σπάνια. Πιθανόν να πετύχεις και μια καλή συζήτηση μεταξύ των θαμώνων του καταστήματος για μουσικά θέματα που δεν έβαζε ο νους σου: έτσι έμαθα πως η Ima Sumac έχει βγάλει και ενδιαφέρον hard rock άλμπουμ στις αρχές του ‘70! Αν αγοράσεις, πολύ πιθανόν να αντιληφθείς μια μικρή έκπτωση -που δεν θα σου ανακοινωθεί καν.

Συνοψίζοντας:
Αυτός ο μικρός χώρος κρύβει πλούτο ακουσμάτων και γνώσεων, πολύ αγάπη για το αντικείμενο, απλή συμπεριφορά που σου γεννά εμπιστοσύνη και εμπορική τακτική που δεν προδίδει την εμπιστοσύνη αυτή. Έχει χαρακτήρα και πρόσωπο. Στην εποχή των εύκολων downloads και των απρόσωπων πολυκαταστημάτων, αυτό είναι σπάνια πολυτέλεια. Και θα με κάνει να το επισκέπτομαι ξανά και ξανά.

Ευχαριστώ, δεν θέλω

Μόλις είχα τηλέφωνο από μια άγνωστη κυρία. Με ενημέρωσε -απνευστί, για να μην προλάβω να την διακόψω- για το ιδιόκτητο δίκτυο της Tellas (μπλα, μπλα), πώς μπορώ να αποφύγω το πάγιο του ΟΤΕ (μπλα, μπλα), τι τρομερές ταχύτητες θα έχω (μπλα). Μόλις έβαλε μια τελεία, την ευχαρίστησα, της είπα πως δεν ενδιαφέρομαι και κλείσαμε. Δεν μου πάει να είμαι αγενής σε τέτοιες περιπτώσεις. Κάποτε, δικός μου άνθρωπος έκανε αυτή την παλιοδουλειά και ξέρω τι σημαίνει να παίρνεις τηλέφωνο κάποιον άγνωστο που δεν θέλει να σε ακούσει. Το τονίζω: που δεν θέλει να σε ακούσει.

Εδώ αρχίζουν τα ερωτηματικά.
Τέτοια τηλεφωνήματα δεν είναι καθόλου σπάνια, από διάφορων ειδών εταιρίες. Ίσως είναι απλά θέμα τύχης που οι δυο providers που με έχουν πάρει (επανειλημμένα…) είναι η Tellas και ο δικός μου provider. Είναι, όμως, κατά κοινή ομολογία, εκνευριστικά και ενοχλητικά. Σταματώ ό,τι κάνω, χάνω τον χρόνο μου και αυτό δεν μου αρέσει καθόλου. Τον δικό μου provider ας πούμε πως τον συγχωρώ: έχω επιλέξει τις υπηρεσίες του και μια ενημέρωση για το κάτι παραπάνω -από καιρού εις καιρόν- μπορώ να την καταπιώ. Οι υπηρεσίες internet, όμως, συχνά αποτελούν αντικείμενο προσεκτικής μελέτης για εμάς, τους συνδρομητές, και απορώ:

1. Πόσες αυθόρμητες συνδρομές πετυχαίνουν οι εταιρίες μέσω τηλεφώνου;
2. Αξίζει τον κόπο και την ενόχληση τόσων υποψήφιων πελατών;
3. Είμαι ο μόνος που έχει σκοπό να αποφύγει την εταιρία που τον προσεγγίζει με αυτόν τον τρόπο;
4. Τι είδους πελάτες προσπαθούν να πλησιάσουν έτσι και τι ποιότητας υπηρεσίες να τους προσφέρουν;
5. Γιατί θέλουν οι πάροχοι να ταυτιστούν στο μυαλό μου με ταξιδιωτικά γραφεία που δίνουν απατηλά «δώρα», με τράπεζες που θέλουν να μου φορτώσουν μια ακόμα κάρτα ή με το τηλεφωνικό spamming κάποιων πολιτικών πριν τις εκλογές;
6. Και, τελικά, γιατί να ρίξεις χρήματα για τηλεφωνικές πωλήσεις και όχι για καλύτερη εξυπηρέτηση στο τμήμα τεχνικής υποστήριξης των πελατών που έχεις ήδη; Είναι διάχυτη η απογοήτευση του κόσμου από αυτόν τον τομέα και το πρόβλημα φαίνεται να αφορά σχεδόν όλους τους παρόχους.

Μικρές ανάγκες

Τον βλέπω κάθε μέρα στο πόστο του. Καθημερινές, Κυριακές, αργίες. Εξυπηρετεί με ευγένεια, κόβει το μάτι του, ξέρει τι παίρνεις συνήθως και μπορεί να το κρατήσει μέχρι να φανείς. Διαθέτει και προϊόντα που δεν θα περίμενες για να μπορεί να δώσει λύση σε μια έκτακτη ανάγκη. Ανάμεσα στους πολλούς ανταγωνιστές του, ξέρω πως θα κάνω προσπάθεια να αγοράσω απ’αυτόν ακόμα κι όταν η ώρα ή ο δρόμος δεν βολεύουν. Μια καλημέρα ή λίγη ψιλοκουβέντα θα ξεθολώσει το μυαλό και τον δυο μας.
Είναι απλό: αν έχεις σωστό ψιλικατζή ή περιπτερά δεν τον αλλάζεις. Και δεν θα’πρεπε. Σε τούτες τις μικροαγορές της ημέρας βρίσκεται το γράσο που κάνει τη μηχανή μας να δουλεύει λίγο καλύτερα. Και ανακαλύπτεις πως η απλή, πρόσωπο με πρόσωπο, εμπορική επαφή και σχέση δεν είναι καθόλου απλή. Είναι ένα μικρό δώρο εμπιστοσύνης και αποτελεσματικότητας. Ο άνθρωπος που χτίζει τέτοια σχέση το κάνει με κόπο, ατέλειωτες ώρες και -συχνά- μικρό κέρδος. Και τον σέβομαι ιδιαίτερα.

Το ελπιδοφόρο σουβλάκι

Έμαθα για ένα σουβλατζίδικο στην περιοχή Ελληνορώσων (Αθήνα), με την επωνυμία «Ο μέρμυγκας», που φέρνει σε κάθε παραγγελία για το σπίτι ένα προσυμπληρωμένο Joker! Ένα τέτοιο εύρημα δεν βοηθά αν δεν έχεις καλό προϊόν. Αν, όμως, έχεις… τότε στέλνεις στο σπίτι του γείτονα, εκτός από το προϊόν σου, μια μικρή έκπληξη, ένα χαμόγελο. Μια χειρονομία με μικρό κόστος που δείχνει πως κάποιος νοιάστηκε για την δουλειά και τον πελάτη του.
(Φτάνει νά’ναι και το σουβλάκι καλό, μάστορα, έτσι; Αλλιώς δεν μασάμε!)
Μέχρι να δοκιμάσει κάποιος και να μου πει, ορίστε κι ένα σουβλάκι που σίγουρα δεν περιμένατε.

Ωραίο είναι, θα το πάρω!

Είναι περίεργο να μπαίνεις σε ιστοσελίδα αλυσίδας καταστημάτων που διατηρεί e-shop και να καλείσαι να αγοράσεις προϊόντα online χωρίς να τα βλέπεις.
Ή να βλέπεις αυτό και να νομίζει κάποιος πως υπάρχει πιθανότητα να δώσεις 836 ευρώ για να το αποκτήσεις.
Όσο οι μεγάλες ελληνικές εταιρίες αντιμετωπίζουν έτσι την αγορά τόσο εντονότερη θα γίνεται η προτίμηση του κοινού σε μικρότερους ή και ξένους ανταγωνιστές. Πάντως, το mp3 player που έψαχνα το βρήκα σε ελληνική επιχείρηση. Σε ένα μικρό κατάστημα που δεν βασίζεται στις επί τόπου αγορές, αλλά με site που δίνει και τη δυνατότητα να εξυπηρετηθείς και να πάρεις πληροφορίες άμεσα μέσω live chat. Δυνατότητα που χρησιμοποίησα και έμεινα ευχαριστημένος. Και που θα χαρώ να δω σε περισσότερα e-shops.

Στο supermarket

Όσες φορές έχω βρεθεί στο supermarket ΑΒ Βασιλόπουλος στο Νέο Ψυχικό, με έχουν εντυπωσιάσει δύο πράγματα:

1. Η απίστευτη αγένεια λίγων κακομαθημένων πελατών που θεωρούν τους εργαζόμενους σκλάβους -και τους υπόλοιπους πελάτες εμπόδια. Δεν νομίζω πως έχω ξανασυναντήσει τόσο κομπλεξική συμπεριφορά. Ορισμένοι από τους ευκατάστατους περίοικους έχουν, φαίνεται, σοβαρό πρόβλημα κοινωνικοποίησης.
2. Η αξιοπρεπής ηρεμία και υπομονή με την οποία αντιμετωπίζουν τέτοια φαινόμενα οι υπάλληλοι. Από τις ευγενέστερες ομάδες εργαζομένων που έχω δει -και μάλιστα αντιμέτωπους με καταστάσεις σαν τις παραπάνω.

Άραγε με τι στομάχι γυρνούν σπίτι τους αυτοί οι άνθρωποι; Ελπίζω να εκτιμώνται όπως τους αξίζει.

Κάτι μυρίζει εδώ

Πριν από λίγες μέρες (σε περίοδο εκπτώσεων) πήγαμε σε κάποιο κατάστημα Beauty Shop για να αλλάξουμε δυο είδη που είχαν αγοραστεί από άλλη περιοχή και πριν τις εκπτώσεις. Πέρασε ένα τέταρτο μέχρι να πάρουν πληροφορίες για τους κωδικούς των προϊόντων και να μας πουν την τιμή τους -που θα καθόριζε το ποσό που θα ξοδεύαμε στο κατάστημα. Χαζέψαμε, διαλέξαμε πράγματα περίπου ισόποσα με την αλλαγή που κάναμε και φτάσαμε στο ταμείο. Εκεί μαθαίνουμε πως μας πληροφόρησαν λάθος και πως, λόγω εκπτώσεων, τα προϊόντα που αλλάζαμε δεν είχαν την πλήρη αγοραστική τους αξία. Το ότι υπήρχε διαφορά το πληροφορηθήκαμε μισή ώρα αφότου ρωτήσαμε και αφού είχαμε κάνει την επιλογή μας. Ενοχλημένοι, το συζητήσαμε με την «υπεύθυνη». Μας είπε, και νομίζω πως ήταν ειλικρινής, πως καταλαβαίνει την δυσαρέσκειά μας αλλά δεν μπορεί να κάνει τίποτα: αυτή είναι η πολιτική του καταστήματος.

Βρίσκω ανόητη αυτή την πολιτική, την οποία έχω συναντήσει κι αλλού. Κατά πάσα πιθανότητα, αν συνέβαινε το αντίθετο και θέλαμε να αλλάξουμε εκτός εκπτώσεων κάποιο είδος που αγοράστηκε στις εκπτώσεις, κανείς δεν θα μας έκανε δώρο την διαφορά. Τα 100 ευρώ δεν θα γίνονταν 120, απλά και μόνο επειδή μετά τις εκπτώσεις το ίδιο προϊόν είναι ακριβότερο. Είναι φτηνό εμπορικό κόλπο και οι πελάτες το καταλαβαίνουμε.

Το πραγματικά δυσάρεστο είναι η καθυστέρηση όλης αυτής της διαδικασίας και η λάθος πληροφόρηση που μας δόθηκε εξαρχής. Άνθρωποι είμαστε, το μαγαζί είχε κόσμο, λάθη γίνονται. Το λάθος, όμως, δεν ήταν του πελάτη και θα περίμενα η υπεύθυνη για την εξυπηρέτησή μας να είχε, τουλάχιστον, την δυνατότητα να παρακάμψει την -ενοχλητική εξαρχής- πολιτική του καταστήματος για να μην φύγουμε δυσαρεστημένοι. Δεν την είχε. Το Beauty Shop κράτησε την πολιτική του και έχασε δυο πελάτες. Αυτοί θα το συζητήσουν με άλλους και ίσως οι χαμένοι πελάτες να γίνουν περισσότεροι. Σε μια τόσο ανταγωνιστική αγορά (π.χ. με τα Hondos Center να γιγαντώνονται) έχουν αυτή την πολυτέλεια;