Ξυπνήστε!

Μια απρόσεκτη κίνηση και το παλιό, έμπιστο ξυπνητήρι μου έγινε παρελθόν! Επειδή δεν θέλω να έχω δίπλα στο κεφάλι μου κινητό, έπρεπε να βρω ξυπνητήρι την ίδια κι όλας μέρα. Τα σούπερ-ντούπερ διαστημικά ξυπνητήρια με ράδιο/CD/mp3/GPS/καφετιέρα απορρίπτονται: στις πιο πολλές περιοχές της Αθήνας -και στην δική μου- οι μικροδιακοπές ρεύματος δεν είναι σπάνιο πράγμα και την έχω πατήσει στο παρελθόν. Χρειάζομαι κάτι με μπαταρία. Κατά προτίμηση με φωτάκι και, φυσικά, snooze (η χαρά του τεμπέλη!). «Τίποτα δύσκολο» είπα ο αφελής…

Η «Επιχείρηση Ξυπνητήρι» ξεκίνησε με μια βόλτα στο internet. Βρήκα όλα όσα δεν ήθελα: το τραγούδι του Χουζούρη (πολλάκις), πώς λένε το ξυπνητήρι στα ποντιακά, άπειρες κενές σελίδες, sites που αναιρούν τον λόγο ύπαρξής τους, ένα σταθερό τηλέφωνο Phillips (άβυσσος τα keywords του ανθρώπου…), ανέκδοτα με ξανθιές και κάποια e-shop τα οποία δεν προτίμησα γιατί ήθελα να πάρω κάτι άμεσα. Α, και το oroloi.gr, που δεν έχει ξυπνητήρια αλλά μπορεί να σας ενδιαφέρει γιατί έχει μεγάλη ποικιλία σε ρολόγια χειρός. Ή, μάλλον, «ωρολόγια» χειρός, αφού το site μας λέει πως πρόκειται για «Το πληρέστερο ηλεκτρονικό κατάστημα Ωρολογιών στις καλύτερες τιμές.». Αφού, λοιπόν, μαθαίνω πως η καθαρεύουσα και τα κεφαλαία ανεβάζουν την ποιότητα του προϊόντος, σταματώ το ψάξιμο. Είχα καταλάβει πως, για τα δεδομένα του ελληνικού internet, έψαχνα κάτι τρομερά σπάνιο!

Βόλτα στην αγορά της γειτονιάς, λοιπόν, και το δεύτερο σκέλος της «Επιχείρησης Ξυπνητήρι» πάει το ίδιο άσχημα με το πρώτο. Τα ρολογάδικα θεωρούν πολύ φτηνιάρικο το είδος για να το προσφέρουν. Τα μαγαζιά με είδη δώρων διαθέτουν ένα-δυο παλιομοδίτικα (με κουδούνες που ξυπνάνε το οικοδομικό τετράγωνο) και ζωγραφιστό τον Γκούφη ή γραμμένες ευχές για τον μπαμπά μου στα γαλλικά. Μόνη λύση: το ακαθόριστo (πλην όμως χρήσιμο) μαγαζάκι της γειτονιάς με τα φωτιστικά και τα αγνώστου ταυτότητας ηλεκτρικά μικρο-είδη. Βρήκα δύο (2) ξυπνητήρια, εξίσου άθλια και αγόρασα το μικρότερο. Μάρκας Era, κυρίες και κύριοι -μη ρωτάτε, δεν θέλω να ξέρω!

Έρχομαι σπίτι, γυρνάω την άβολη ροδίτσα στις οκτώ παρά είκοσι και (τα-ντάμ!) το ξυπνητήρι αρχίζει να χτυπά στις επτά και πέντε! Είμαι σίγουρος πως η μοίρα με τιμωρεί για κάποια ανοησία που έκανα. Αν κάποιος καλός αναγνώστης ξέρει κανένα μαγαζί με όμορφα, πρακτικά ξυπνητήρια που να λειτουργούν, θα μου κάνει τη χάρη να με ενημερώσει;

Καλλυντικά με γεύση σοκολάτα

Ήρθε η κυρά μου χαμογελαστή από ένα Hondos Center. Πέρα από τα διάφορα καλούδια που ψώνισε, μου δείχνει μια σοκολάτα που η κυρία του ταμείου έβαλε στην τσάντα της σαν αποχαιρετιστήριο δωράκι. Και θυμήθηκα τις παλιές ιστορίες από τα πρώτα χρόνια των αδελφών (αν δεν κάνω λάθος) Χόντων. Τότε που πουλούσαν σαπούνια, οδοντόβουρτσες και άλλα είδη ανάγκης, από ένα μαγαζάκι-τρύπα. Τις φτηνές τιμές και την χωρίς κουβέντα αλλαγή τυχόν προϊόντων που δεν ικανοποίησαν τον πελάτη. Το πώς -ακόμα κι όταν τα μαγαζιά άρχισαν να πληθαίνουν- μόλις αναγνώριζαν παλιό πελάτη κάθονταν οι ίδιοι στο ταμείο και αφαιρούσαν… ασύστολα από το πληρωτέο ποσό.

Εκτός από την τύχη και τη σκληρή δουλειά φαίνεται να υπάρχουν και τέτοιοι, πιο ανθρώπινοι λόγοι πίσω από την ιστορία της επιτυχίας τους. Πρακτικές προσφοράς, καλής διάθεσης και μακρόχρονων σχέσεων. Και δεν μπορώ παρά να συγκρίνω στο μυαλό μου το χαμόγελο που είδα σήμερα με την άσχημη διάθεση που μας άφησε μια άλλη εμπειρία.

Fresh-κο και γλυκό

Δεν έχω περάσει από πολλά καταστήματα των ζαχαροπλαστείων Fresh. Δεν γνωρίζω αν η εξυπηρέτηση βρίσκεται σε όλα στο ίδιο επίπεδο (τα γλυκά είναι, φαντάζομαι, παντού εξαιρετικά). Έχω, όμως, τις καλύτερες εντυπώσεις από την ευγένεια και την απλότητα με την οποία προσφέρουν γλυκάκι μόλις περνάς την πόρτα τους.
Έχουν φερθεί θαυμάσια και στα πιο δύσκολα. Ανέλαβαν να παραδώσουν σε δύσκολο σημείο της Αθήνας μια παραγγελία γλυκών για γάμο, για να είναι ολόφρεσκα. Το πρότειναν οι ίδιοι, δεν υπήρξε η παραμικρή οικονομική επιβάρυνση (χωρίς να πρόκειται για ακριβή παραγγελία), η παράδοση έγινε στην ώρα της και με ευγένεια. Οτιδήποτε ακούω γι αυτούς μου αφήνει τις καλύτερες εντυπώσεις. Ελπίζω αυτό να ισχύει σε όλη την αλυσίδα των Fresh.
Και, ναι, τα γλυκά τους είναι στ’αλήθεια εξαιρετικά.

—————————————————

UPDATE:

Μόλις με ενημέρωσε η νύφη του εν λόγω γάμου πως οι ίδιοι οι άνθρωποι του Fresh πρότειναν να πληρωθούν μετά τον γάμο, όποτε βολεύει το ζευγάρι. Δεν συναντάς συχνά τέτοια συμπεριφορά.

Πρόβλημα με Kaspersky και Blogspot

Μήνυμα Kaspersky

Φαίνεται πως το τελευταίο update του γνωστού (και καλού) αντι-υϊκού Kaspersky αποφάσισε να βάλει σε μπελάδες τους φίλους που διατηρούν blog στο blogspot, κι εμάς που τους διαβάζουμε! Η προσπάθεια να μπεις στις περισσότερες -αν όχι όλες- τις σελίδες που καταλήγουν σε blogspot.com πυροδοτεί ένα μήνυμα, που συνοδεύεται από τον γνωστό… Καρσπέρσκειο ήχου κινδύνου που σου κόβει τη χολή! Το μήνυμα, όπως βλέπετε και στην εικόνα, αναγνωρίζει τις σελίδες αυτές ως εμπλεκόμενες σε απάτες phishing, κλοπή passwords και PINs.

Το πρόβλημα είναι παγκόσμιο και, ελπίζω, πως το επόμενο update του Kaspersky θα έχει βρει τρόπο να το ξεπεράσει. Δεν φαντάζομαι πως σύσσωμο το blogspot έπεσε θύμα των crackers. Μάλλον πρόκειται για False Positives, έναν λανθασμένο κώδωνα κινδύνου, που βάζει στο ίδιο τσουβάλι εκατομύρια blogs. Ας μην αμφιβάλουμε για τους φίλους μας, λοιπόν, μέχρι να μάθουμε περισσότερα.

Παρ’ότι το Kaspersky είναι εξαιρετικό αντι-υϊκό (και με έσωσε από τον αποτρόπαιο Νόρτονα!) οφείλω να του βάλω μείον γι αυτό το πάθημα. Πέρα από την αναστάτωση, πολλοί διατηρούν σελίδα στο blogspot για επαγγελματικούς λόγους και αυτή η ιστορία είναι απίστευτα αρνητική για την δουλειά τους. Όποιος γνωρίζει κάτι παραπάνω για την υπόθεση ας ενημερώσει και εμάς.

ΥΓ: Το… «ύποπτο» φιλικό blog της εικόνας αποκρύπτεται από περίεργα μάτια! Προστατεύουμε τα δικαιώματά του μέχρι να αποδειχθεί αθώο. 😉

——————————————————–

UPDATE!

Φαίνεται πως η Kaspersky έλυσε το πρόβλημα μόλις τωρα (Κυριακή 10/2/07, 22:00).

Η τιμή των αδελφών μας στο blogspot έμεινε αμόλυντη!

Εμπόδια στο δρόμο

slogan

Είμαι σίγουρος πως το Mazda RX-8 είναι θαυμάσιο αυτοκίνητο. Ο ειδικός τύπος επαινεί τον βραβευμένο -τύπου Wankel– κινητήρα του, την εξαιρετική οδική του συμπεριφορά, τον σπορ χαρακτήρα και την επιθετική εμφάνιση. Δεν είναι φτηνό αυτοκίνητο αλλά είναι προσιτό, αν λάβει κανείς υπόψη αυτά που προσφέρει.
Καταλαβαίνω, επίσης, πως ένα σπορ αυτοκίνητο που ξεχωρίζει, αξίζει -και πρέπει- να προωθηθεί με πιο προκλητικό τρόπο απ’ότι κάποιο ηπιότερο όχημα που δεν ξεσηκώνει την αδρεναλίνη. Δεν είμαι, καν, φίλος, της politically correct προσέγγισης στη διαφήμιση: μ’αρέσουν τα κοφτερά πράγματα, που δείχνουν δημιουργικότητα και τσαμπουκά. Αλλά, κάθε φορά που βλέπω το σλόγκαν που συνοδεύει το αυτοκίνητο, με ενοχλεί.
Με ενοχλεί, γιατί δεν νιώθω την (υποτίθεται έξυπνη) υπερβολή του. Δεν τη βρίσκω έξυπνη γιατί στην Ελλάδα, δυστυχώς, δεν είναι υπερβολή. Είναι ακριβώς ο άθλιος τρόπος που αντιμετωπίζουν κάποιοι ασυνείδητοι οδηγοί τους υπόλοιπους στον δρόμο. Είναι ακριβώς η ανόητη νοοτροπία των ανθρώπων που έχουν μεγάλη ιδέα για τις ικανότητές τους και για το αυτοκίνητό τους και οδηγούν άσχημα και επικίνδυνα.
Πιστεύω πως η Mazda δεν θέλει να ταυτιστεί το RX-8 με τέτοιους οδηγούς. Θέλει να δείξει τη δύναμη, τις δυνατότητες και την ομορφιά του αυτοκινήτου της. Όμως μου αφήνει την αίσθηση πως απευθύνεται σ’αυτούς και τους προτείνει το αμάξι της σαν το εργαλείο που θα ικανοποιήσει τις ψευδαισθήσεις μεγαλείου τους.
Αν θυμηθούμε πως ο αριθμός των νεκρών από αυτοκινητιστικά στη χώρα μας είναι ιλιγγιώδης, το σλόγκαν παύει να ακούγεται «αντρίκιο» και μετατρέπεται σε, τουλάχιστον, κακόγουστο. Από την δική μου οπτική. Αναρωτιέμαι πώς το βλέπετε εσείς.

Η θεωρία του Ντόμινο

Ο καλός φίλος (και εξαίρετος illustrator) Grimace μου έστειλε στο mail κάτι για το Emporium. Αντί να το… μεταφράσω, το αφήνω με τα δικά του λόγια:

Tην Τετάρτη το βράδυ (και ενώ δεν είχαμε ίντερνετ, χα!) είπαμε να πάρουμε πιτσούλες. Πήραμε. Μας είπαν 30-40 λεπτά. Ήρθαν μετά από μία ώρα και 10 λεπτά τουλάχιστον. Δεν πολυσυμβαίνει αυτό με την Domino’s, θα έλεγα μάλιστα ότι τις περισσότερες φορές μας λένε έναν χρόνο Α και έρχονται Α – 5, ή -10 λεπτά. ΟΚ, αυτή τη φορά το μάμησαν λίγο. Παίρνοντας τα κουτάκια στην κουζίνα και σκεπτόμενος τι τραβάνε οι ταλαίπωροι οι διανομείς (και πως ποτέ πια δεν μπορώ να τους κατηγορήσω για τίποτα) βλέπω ένα κουπονάκι να κάθεται παρέα με την απόδειξή μας και τον καινουριο κατάλογο. I mean, fuck the corporate world αλλά η εντύπωση που μου έκανε ήταν πάρα πολύ καλή. Πάντα γούσταρα Domino’s και μ’ άρεσε να το λέω. Τώρα γουστάρω λίγο παραπάνω κι ας ήταν η πίτσα λίγο ψόφια. Δεν με πολυένοιαξε που άργησαν ούτως ή άλλως, αλλά μετά την εικόνα του Grey να μου κλείνει το μάτι με νόημα, το χάρηκα κιόλας λίγο. Κοίτα το, παίξε μαζί του, πέτα το, απλώς είπα να το μοιραστώ.

Αφορά, βεβαίως, την Domino’s Pizza, και δείχνει άμεσα πως μπορεί να χειριστεί κανείς μια άτυχη στιγμή ή μια ταλαιπωρία και να την κάνει να δουλέψει υπέρ του. Την παραδέχεται με χιούμορ, ζητά συγνώμη, προσφέρει κάτι για το καλό -έστω και ελάχιστο. Δεν χρειάζεται κάτι εξεζητημένο για να σε κερδίσει.

Το δισκάδικο, αλλιώς

Ανεβαίνοντας την Κηφισίας, στο ύψος των Αμπελοκήπων και λίγο μετά την Αγ. Τριάδα, βλέπεις μια ταμπέλα στο ισόγειο πολυκατοικίας που λέει «Το Δισκάδικο». Αν οι μουσικές σου επιλογές περιορίζονται στις επιτυχίες της εποχής, μην κάνεις τον κόπο να μπεις. Αν, όμως, θέλεις κάτι παραπάνω, τότε ήρθες στο σωστό μέρος.

Πρώτον, το μαγαζί -πιστό στο όνομά του- έχει ενδιαφέρουσα συλλογή από παλιά βινύλια για τους γνώστες. Δεύτερο, και σημαντικότερο, ο ιδιοκτήτης έχει μεράκι και γνώσεις. Αν ρωτήσεις, θα σου δώσει πληροφορίες για μουσικές που έψαχνες χρόνια, θα προτείνει πράγματα με ενδιαφέρον, θα ψάξει -και κάποιες φορές θα βρει για σένα- άλμπουμ που έχουν αποσυρθεί και δεν τα βρίσκεις πουθενά. Με εξέπληξε όταν, μετά από ερώτησή μου για κάποιον καλλιτέχνη, άνοιξε CD για να το ακούσω! Κάτι που μόνο σε ταινίες με παλιά δισκάδικα έχω πετύχει…
Δεν θα βρεις τα άπειρα CD στα ράφια (όσα σου επιτρέψει να χαζέψεις ο γάτος που ξαπλώνει αυτοκρατορικά πάνω τους) αλλά θα βρεις ενδιαφέροντα πράγματα, κάποια σπάνια. Πιθανόν να πετύχεις και μια καλή συζήτηση μεταξύ των θαμώνων του καταστήματος για μουσικά θέματα που δεν έβαζε ο νους σου: έτσι έμαθα πως η Ima Sumac έχει βγάλει και ενδιαφέρον hard rock άλμπουμ στις αρχές του ’70! Αν αγοράσεις, πολύ πιθανόν να αντιληφθείς μια μικρή έκπτωση -που δεν θα σου ανακοινωθεί καν.

Συνοψίζοντας:
Αυτός ο μικρός χώρος κρύβει πλούτο ακουσμάτων και γνώσεων, πολύ αγάπη για το αντικείμενο, απλή συμπεριφορά που σου γεννά εμπιστοσύνη και εμπορική τακτική που δεν προδίδει την εμπιστοσύνη αυτή. Έχει χαρακτήρα και πρόσωπο. Στην εποχή των εύκολων downloads και των απρόσωπων πολυκαταστημάτων, αυτό είναι σπάνια πολυτέλεια. Και θα με κάνει να το επισκέπτομαι ξανά και ξανά.